Εχθές έπινα το καφεδάκι μου μαζί με την οικογένειά μου, σε μία ψυχολογική κατάσταση πολύ καλή θα έλεγα γιατί βλέπω όλο και περισσότερο κόσμο να ξυπνάει. Να πετάει από πάνω του τον αόρατο μανδύα που του φορέσανε όταν ήταν ακόμα μικρός και να βλέπει τον κόσμο με άλλα μάτια.
Εκεί που η μητέρα μου έκανε ζάπινγκ στο διαβολοκούτι, έπεσε πάνω στην ομιλία του Γιωργάκη και αμέσως το άλλαξε. Της είπα να το αφήσει για να γελάσουμε λίγο. Έκατσα λοιπόν να παρακολουθήσω λίγο την ομιλία του με ένα ειρωνικό και κοροιδευτικό χαμόγελο στα χείλη μου..
Μπορώ να πώ πως γέλασα δυνατά μόλις η κάμερα έδειξε ένα χώρο όπου διάφορα γεροντάκια παρακολουθούσαν,σε απευθείας σύνδεση, με στοργή τον Jeffrey. Πραγματικά ένιωσα συμπόνια προς τα λιγοστά εγκεφαλικά κύτταρα που είχχαν απομείνει στον εγκέφαλο αυτών των ανθρώπων.
Μέχρι που η κάμερα έδειξε τον κόσμο που ήταν στην αίθουσα όπου μίλαγε...
Το χαμόγελο σβήστηκε από τα χείλη μου... Η χαρά μου μετατράπηκε σε μίσος.... Η καρδιά μου άρχισε να γεμίζει με την μαύρη πίσσα της οργής και του θυμού... Μία αίθουσα γεμάτη με νέα παιδιά να χειροκροτάνε...να στηρίζουν.....να πιστεύουν...
Άρχισα να εξαπολύω κατάρες για προγόνους.... Άρχισα να βρίσω όπως δεν είχα βρίσει ποτέ...
Ήταν λάθος μου κι αμέσως μετάνιωσα αλλά....άρχισα να κλαίω...
Δεν έχω κλάψει ποτέ στη ζωή μου...
Τί ήταν? Λύπη?
Δεν μπορούσα να σταματήσω...
Μέχρι που θυμήθηκα ένα ρητό του Άλμπερτ Άινσταιν
Τρέλα είναι να κάνεις ξανά και ξανά το ίδιο πράγμα, περιμένοντας διαφορετικά αποτελέσματα
Ισχύει...
Σταμάτησα να κλαίω αμέσως...
Αυτοί οι νέοι χρειάζονται την βοήθειά μας κι όχι τις κατάρες μας...
Αχιλλέας Ηροδότου
Δεν υπάρχουν σχόλια :
Δημοσίευση σχολίου